Over eerste zinnen en oneliners

No Gravatar

Over eerste zinnen en oneliners

‘Dagenlang zwierf hij rond op zijn vlot, zonder drinken.’

‘In het zwartst van de tijd, omtrent Kerstmis, werd op de Rotterdamse kraamzaal het kind Jacob Willem Katadreuffe met de sectio caesarea ter wereld geholpen’.

‘Thuis, in de jaren dat andere kleuters na schooltijd bleven ravotten en stoeien, was hij het gelukkigst geweest, had hij, onbespied, maar nóóit losgelaten door de zoetste, liefste, aanhankelijkste, soms heetgloeiende moederogen, op zijn blijmoedige manier gespeeld’.

‘Branko Markovitsj dacht dat hij niet meer aan de liefde geloofde en daarom gaf hij zich over aan de drievoudige bedwelming die hij met rinkelend geld kon kopen: drank, vrouwen, zigeunerbezoek.’

‘Het eerste wat ik mij van W. herinner,  waar even naar mijn vijfde verjaardag mijn vader tot rechter was benoemd, is de warme voorzomermiddag, toen de bal van mijn broer over de ijzeren krullen van het balkonhek vloog, de verlaten huiskamer in.’

‘Men verdrong zich in de, tot kleedkamer ingerichte, eetzaal.’

‘Misschien komt het door de sneeuw dat ik me ’s morgens al zo moe voel.’

‘Hij sluit de voordeur van de Reestraat af als ik vanaf de Prinsengracht de hoek om kom.’

‘De schaduw van de zware deur gleed over de tegels van het schoolplein, de ruiten weerspiegelden de blauwe kerktoren van Lathum, de kinderen rende schreeuwende de treden van de hoge stoep af.’

‘Het is een warm voorjaar, in de klas bidden ze voor me omdat ik al meer dan tweehonderd dagen van de wereld ben.’

Dit zijn de eerste zinnen van 10 boeken die in mijn boekenkast staan. Ik heb ze opgeschreven omdat ik vorige week ergens las dat een eerste zin bepalend is. Op grond van deze eerste zin motiveert  de lezer een keuze; doorlezen of niet. Ik vraag me af of dat echt zo werkt.

Ik kan me voorstellen dat het zo gaat als op het internet op zoek bent naar iets. Dan ga je af op je eerste indruk en klik je snel verder als het niet lijkt op wat je zoekt.  Maar ik ga anders te werk als ik tekst krijg toegestuurd, iemand die ik aardig vindt mij een link stuurt of als ik gewoon wil weten wat iemand te zeggen heeft. De eerste zin in een boek zegt vaak helemaal niets over het daarna te vertellen verhaal. De reden dat ik doorlees na de eerste zin is simpel; ik begin aan een boek met de intentie om het uit te lezen. Het komt voor dat het me niet lukt omdat ik na een paar hoofdstukken nog steeds niet ‘in het verhaal’ zit. Dat had ik bijvoorbeeld bij het boek ‘Joe Speedboot’. Het kan ook zijn dat het verhaal zich in een richting verplaatst waar ik moeite mee heb. Zoals ik ondervond bij ‘Knielen voor een bed violen’.  Het heeft dus niets te maken met de eerste zin.

Zou het kunnen zijn dat slimme marketeers ons willen doen geloven dat succes afhangt van één  zin? Voor we ons product op de markt brengen zijn we daarom genoodzaakt om een marketingspecialist in de arm te nemen die, niet kijkt naar de inhoud of functionaliteit van ons product maar, al zijn kennis en kunde inzet voor een mooie zin. De zin waarmee ons succes verzekerd is.

Het lijkt er op dat de politici veel waarde hechten aan de mening van de marketeer. De campagnes drijven op mooi geformuleerde oneliners. Ik verwacht dat de serieuze kiezer er niet meer intrapt. Zij weten uit ervaring; het gaat vooral om wat daarna komt.

 

De kleren van de keizer

No Gravatar

Afgelopen zaterdag stond er een stukje in de Leeuwarden Courant dat ik, tijdens de vakantie, geschreven had. Het ging over het Fries Museum in Leeuwarden. Ten minste dat was het gedeelte van het artikel wat geplaatst werd. Ik heb een uitgesproken mening over de nieuwbouw van het Fries Museum. Het is te groot, past niet in de omgeving, de naam is verkeerd geschreven op de gevel en het is opmerkelijk dat het museum anderhalf jaar sluit om, hemelsbreed, een paar honderd meter te verhuizen.

Via via las ik al dat ik voor azijnpisser werd uitgemaakt in de Friese provincie. Deze mevrouw had overigens wel de moeite genomen om mijn naam in een zoekmachine te zetten en was er achter gekomen dat ik me bezig houd met motivatie. Ze vond mijn woorden in de krant, niet erg motiverend.

Toch motiveerde het haar, en anderen, om te reageren.  Dat doet me goed. Bezig zijn met motivatie wil namelijk niet zeggen dat je de hele dag door waarderend om je heen kijkt en iedereen aanmoedigt om toch vooral dóór te gaan. Soms voel ik de behoefte om iemand te motiveren om met andere ogen te kijken naar de situatie. In Friesland, maar ook op tal van andere plaatsen in ons land, is men geneigd om de kleren van de keizer kritiekloos te bewonderen. Zolang het een beroemde naam, een toonaangevende architect of een vermogend persoon betreft denken we niet meer na. We juichen de keizer toe om zijn excellente kledingkeuze terwijl deze poedelnaakt voorbij gaat. En zolang we dat doen motiveren we hem om steeds mallere dingen te doen of te laten.

Het kan geen kwaad om nu en dan nuchter na te denken. Welk bedrijf kan het zich permitteren om anderhalf jaar dicht te gaan in verband met een verhuizing? Heeft een organisatie, die bestaansrecht ontleent aan gulle donateurs, schenkingen van goede doelen loterijen en gemeenschapsgeld, een pand nodig van tientallen miljoenen?

Kunst is nodig. Juist in een tijd waarin het niet zo goed gaat. Kunst heeft als taak om te ontroeren en ons wakker te schudden. Daarom is het vooral van belang dat kunst bereikbaar en betaalbaar is. Sla een laken om de naakte keizer en voorkom dat hij steeds opnieuw naar buiten komt met zijn malle fratsen. Wat daarbij motiveert;

Verzamel kunst die ontroert en wakker schudt (hoeft zeker niet altijd van een gevierd kunstenaar te zijn!) en hang het in de straat, op het station en langs de snelweg. Dan vinden we het mooi, of niet, onafhankelijk van wie er zijn naam aan verbonden heeft.

Luctor et emergo

No Gravatar

Als je er goed over nadenkt kan het leven nogal wat vragen oproepen. In de supermarkt valt het mijn dochter op dat ‘Privé een rare naam is voor een blad dat  bestaansrecht ontleent uit het schenden van het privéleven van zogenaamde beroemdheden. ‘Mijn geheim’ lijkt haar ook een rare titel voor een blad; wat daar in geschreven staat kan geen geheim meer zijn. Wij, als gezin, vragen ons ook waarom het hoofdkantoor van  de Nieuwe Rotterdamse Courant verhuist naar het Rokin in hartje Amsterdam. En hoe kan het eigenlijk dat grote musea het zich kunnen veroorloven om jaren dicht te gaan om te verbouwen of te verhuizen?

In het AD van vorige week, was te lezen dat René van der Gijp zijn naam en levensverhaal verbonden heeft aan een boek. Hij heeft er inmiddels een half miljoen euro mee verdiend zonder zelf een letter te schrijven. Het enige wat hij hoefde te doen is er af te toe mee zwaaien in een praatprogramma waar, onder andere René, voor- en nabeschouwingen deed voor het WK voetballen. Er werd vele malen meer gepraat over het spel dan dat het werkelijk gespeeld werd, maar blijkbaar kijken wij daar in grote getalen naar. Sterker nog als één kletsmajoor een boekje in de lucht houdt, dan kopen we dat massaal.

Ik wil graag begrijpen waarom dingen gaan zoals ze gaan. Waarom wordt een boek een bestseller? Wat maakt dat iemand beroemd wordt? Wie bepaalt wat goed is of fout? Waarom stellen we zo weinig vragen en doen we zo vaak wat anderen doen? Toen ik eens erg worstelde met dit soort vragen dacht een vriend mij te helpen door te zeggen dat er niet altijd antwoorden zijn. Het is nu eenmaal zo.

Het is misschien wel rustgevend als we er ons bij neerleggen dat we nu eenmaal doen wat we doen. We krijgen zeeën van tijd als we niet meer op zoek hoeven naar antwoorden, simpelweg omdat we er van uit gaan dat ze er niet zijn. Als men zegt dat we iets moeten doen, dan doen we dat en als men zegt dat het mooi is, dan vinden wij dat ook. Maar weet je, ik vind het helemaal niets. Ik worstel liever verder en kom wel weer boven als ik denk dat ik weer een stukje van een antwoord heb gevonden.