Lichter leven

Mieneke lucaGezegend met een groot rechtvaardigheidsgevoel lijkt het leven soms wat zwaarmoedig te worden. Er is zoveel onrecht op de wereld! Zonder oppervlakkig te worden lijkt het me wel heerlijk om wat lichter te leven. Ik zou wel wat vaker me willen neerleggen bij het feit dat ik niet alles wat oneerlijk is hoef te bevechten. Ik zou wel wat lichter willen leven.

Gisteravond voelde ik het weer. Mijn hart ging te keer alsof ik een berg op aan het rennen was. Terwijl ik gewoon op de bank zat. Na een gewone dag. Vooral dat ‘gewone’ zat me dwars. Aan het einde van de dag zou ik graag met tevredenheid terugkijken. Ik zou trots willen zijn op de dingen die ik gedaan heb. Ik ben echter maar zelden tevreden en trots… dat ben ik bijna nooit.

Ik kan natuurlijk gaan analyseren waarom ik zo ontevreden ben. Dat ga ik niet doen. Het heeft alles te maken met dat rechtvaardigheidsgevoel, waardoor ik oog heb voor dat wat niet klopt. Dat hoort bij mij en ook al is dat soms heel lastig, ik koester mijn gevoel voor recht.

Lichter leven is een kwestie van omdenken, wat iets heel anders is dat doen alsof onrecht niet bestaat. Lichter leven is accepteren dat er dingen fout gaan, terwijl er ook oog is voor dat wat wel goed gaat. Lichter leven is verschil zien tussen dingen waar invloed op uit te oefenen is en dingen waar je simpelweg geen invloed op hebt.

Lichter leven heeft alles te maken met afstand nemen. Letterlijk een stapje terug doen en de situatie vanuit die positie opnieuw bekijken. Milder. Voor mezelf concludeer ik dat ik steeds verlang naar dat wat er (nog) niet is. Mijn focus is op het product; het moment waarop alles op z’n plek gaat vallen, terwijl ik uit ervaring weet dat dit moment niet gaat komen. Niet omdat er nooit iets af komt of omdat alles bij het oude blijft; maar omdat ik, zodra het product binnen handbereik komt, ik allang weer mijn oog heb laten vallen op iets nieuws. Dat is geen slechte eigenschap; het draagt er aan bij dat ik in beweging blijf. Het kan alleen geen kwaad om me bewust te zijn van het feit dat er ook niets mis is met even stil staan bij het hier en nu. Even genieten van het proces.

Bij mij gaat dat niet vanzelf. Ik moet mezelf tot de orde roepen. STOP, kijk even om je heen, luister even aandachtig, GENIET.  En zo zat ik vorige week heel lang met de zoon van mijn nichtje op schoot. Geweldig!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *