Door wanhoop gedreven

Afgelopen zondag keek ik zomaar naar een aflevering van Bonje met de buren. Ik kan over het algemeen niet erg enthousiast worden van de activiteiten van Patty Brard, maar ik moet toegeven; ze pakt de burenruzies doelgericht aan. Dit keer betrof het buren die tot wanhoop gedreven waren. Het ene stel had gewoonten ontwikkeld waar het andere stel veel overlast van ondervond. Omdat er nooit op een gewone manier gepraat was over het voorkomen van overlast; leek het van kwaad tot erger te worden. Als kijker kreeg je het gevoel dat de ruzie te hoog was opgelopen en alleen nog maar opgelost kon worden als één van de beide stellen zou verhuizen.

Maar het leek al te helpen dat de beide partijen gehoord werden. De eerste confrontatie met de buren ging nog moeizaam maar al snel bleek een goed gesprek mogelijk. Er werden praktische oplossingen aangedragen en wat me vooral bij gebleven is; de overlast veroorzakende mevrouw realiseerde zich ineens dat ze gewoon aardige buren had. De omstandigheden hadden er voor gezorgd dat er een enorm conflict was ontstaan, maar nu de betrokkenen elkaar op neutraal terrein eens in de ogen hadden gekeken; bleek de bereidheid om in het vervolg meer rekening met elkaar te houden groter dan gedacht.

Nu gaat het hier om televisie en het kan geen kwaad om enigszins achterdochtig te zijn. Het kan natuurlijk zijn dat er in de montage wel heel veel moeite gedaan is om een positief verhaal te brengen. Toch denk ik dat er in deze aflevering een pareltje aan het licht is gekomen. Bij het oplossen van een ruzie vraagt het de bereidheid van alle betrokkenen om de hand in eigen boezem te stoppen (wat kan ik doen om de situatie te verbeteren) maar dan heb je wel een geweldige basis om grote ergernissen, verschrikkelijke misverstanden en ronduit asociale gedragingen uit de weg te ruimen.

Het is zo makkelijk om een vervelende situatie te laten voor wat het is. Het geeft je de mogelijkheid om vast te houden aan je eigen waarheid. De ander is fout en jij hebt het recht om te blijven doen wat je altijd deed. Je kunt je eindeloos beklagen over dat wat de ander je aan doet. Daarentegen  vraagt het moed om de situatie ook eens vanuit een andere positie te bekijken en de ander recht in de ogen te kijken. Mensen zijn maar zelden (of nooit?) alleen maar goed of alleen maar fout. Door wanhoop gedreven zeggen we allemaal wel eens iets wat we beter niet hadden kunnen zeggen. Ondoordacht doen we wel eens iets waarmee we een ander kwetsen en soms moeten we ook toegeven dat we moedwillig een ander verdriet aan doen. Wat kan er veel veranderen als je de wanhoop van de ander kunt zien, als je kritisch durft te kijken naar je eigen aandeel in het geschil…

Je hoeft niet te wachten tot Patty Brard met een taartje voor de deur staat, maar als de spanning tussen jou en de ander heel hoog is opgelopen kan het geen kwaad om een onpartijdig iemand in te schakelen om het ijs te breken. En dan nog geldt; beide partijen moeten bereid zijn om te kijken naar wat zij kunnen doen om de situatie te verbeteren. Zelfs al haal je alle bekende Nederlanders erbij; je bereikt niets als één partij niet wil praten over hun aandeel in het geschil. Dan rest de andere partij niets anders dan verhuizen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *