Over dode dichters

Vorige week werd bij ons thuis de film ‘Dead Poets society’ weer eens bekeken. Een indrukwekkende film die mij op de lerarenopleiding werd aangeraden. Maar dit keer keek ik met andere ogen.

In ‘Dead Poets society’ speelt Robin Williams de rol van een inspirerende leraar Engels, professor Keaton, op een vooraanstaande kostschool voor jongens. Op meeslepende wijze laat hij de jongens kennis maken met grote dichters. Hij hekelt het lesboek waarin er vooral op technische wijze gedichten ontleed worden en hanteert bijzondere lesmethodes om zijn klas warm te laten lopen voor de schoonheid  van de poëzie. Een aantal jongens lijken te begrijpen waar hun leraar op doelt maar dan gaat het mis. Een van de jongens volgt zijn hart en gaat naar het toneel. Als zijn vader er achter komt dat zijn zoon aandacht verdeelt  tussen school en toneel is hij woedend. Hij verbied zijn zoon nog langer te spelen. De jongen raakt in paniek. Hij speelt een hoofdrol en geniet enorm van zijn spel. Hij bespreekt zijn probleem met zijn leraar. De leraar vraagt of hij aan zijn vader heeft uitgelegd waarom hij zo graag toneel speelt. De jongen geeft toe dat hij dat niet gedaan heeft. Met zijn vader valt niet te praten. De leraar raadt hem aan om het toch ter sprake te brengen. Als de vader blijft weigeren dan zal de jongen zijn dromen moeten uitstellen tot na zijn diplomering. De jongen belooft met de vader te zullen praten maar durft het toch niet aan. Na het spelen van zijn glansrijke rol in het toneelstuk treft hij een teleurgestelde vader. Zelfs dan durft de jongen zich niet uit te spreken en lijkt hij akkoord te gaan met de eis dat hij na zijn school medicijnen moet studeren. Maar ’s nachts, als zijn ouders slapen, pakt de jongen het pistool van zijn vader en beneemt hij zichzelf van het leven.

Als aankomend leraar was ik vooral onder de indruk van de rol van Robin Williams. Het leek me geweldig om zo les te kunnen geven dat studenten werkelijk anders gaan denken over dingen, dat ze mogelijkheden bij zichzelf ontdekten die ze eerder nog niet hadden opgemerkt.

Nu vroeg ik me, kijkend naar de film, af of professor Keaton iets te verwijten viel.  Hij liet zijn leerlingen een andere kant van de werkelijkheid zien maar had hij hen wel voorbereid op de weerstand die ze zouden ondervinden?

Ontwikkelen doet iedereen op zijn eigen manier en op zijn eigen tempo. Vaak ben je je niet bewust van de consequenties van een ontwikkeling. Het gaat soms geleidelijk en natuurlijk dat je het nauwelijks in de gaten hebt dat je inmiddels anders in het leven staat dan een ander (die op zijn beurt weer een heel andere ontwikkeling doormaakt). Je realiseert je niet altijd dat vanuit verschillende referentiekaders denkt, praat en handelt.

De les van ‘Dead Poets Society’ is niet alleen ‘hoe inspireer ik anderen’ maar ook ‘hoe zorg ik er voor dat de ander zich kan ontwikkelen op zijn eigen wijze en in zijn eigen tempo’. Want ontwikkelen is geweldig maar je staande houden als je niet meer voldoet aan het beeld dat anderen van je hebben;  dat is geen gemakkelijke opgave.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *