Aangeklaagd

Jaren geleden werkte ik op een verpleegafdeling Gynaecologie en KNO. Dat leverde een wonderlijke combinatie van patiënten op. Veruit de meesten waren mensen die een operatie moesten ondergaan of hadden ondergaan. Hun behandeling bestond voornamelijk uit het volgen van protocollen. Op een middag was ik druk bezig met het afwerken van deze protocollen; de ene kreeg een schoon verband, de ander moest stomen en weer een volgende moest voorbereid worden op de operatie. Aan het einde van de gang lag een mevrouw, waarbij opereren geen zin meer had. Ze lag alleen op een tweepersoonskamer en ze had op een knopje gedrukt zodat ik kon zien dat ze mijn hulp nodig had.

Ik opende de deur en vroeg misschien iets te vrolijk wat ik voor haar kon doen. Ze vroeg me om de gordijnen te sluiten omdat de zon in haar gezicht scheen. Ik schoof het gordijn zover dicht dat het directe zonlicht niet meer op haar bed scheen en wilde mijn werk bij de andere patiënten weer gaan oppakken. Vlak voor ik bij de deur naar de gang was riep de mevrouw me terug. Ze had toch liever dat ik de gordijnen helemaal dicht deed. Ook goed. Ik sloot de gordijnen in zijn geheel en knikte vriendelijk naar de mevrouw. Nu had ik mijn hand al op de deurknop toen ze me opnieuw terugriep. Of ik haar kussen even wilde opschudden. Ik liep terug en klopte al haar kussens lekker luchtig op en op de aanwijzingen van de mevrouw legde ik ze één voor één weer terug tot ze er weer comfortabel bij lag. Ik aarzelde voor ik weer naar de deur liep, maar kon niets meer bedenken waar ze me nog voor nodig kon hebben. Ik was al op de gang toen ik haar hoorde vragen of ik nog een glaasje water voor haar kon inschenken. Ik ben bang dat er toen even moest zuchten voor ik opnieuw de kamer in liep en deed wat van mij verwacht werd. Toen ik vervolgens weer richting de deur liep vroeg ik’; ‘Wilt u dat ik de deur open laat of dicht doe?’. Ze wilde de deur gesloten hebben en ik kon eindelijk verder met mijn werk.

Dat ik me dit voorval nu nog steeds herinner komt door het feit dat ik niet lang na deze middag een gesprek had met de leidinggevende van de afdeling. Ik hoorde dat de mevrouw, aan het einde van de gang, over mij geklaagd had. Ik had mijn werk niet goed gedaan. En dat kwam bij mij hard aan. Ik werkte hard, was kundig en had tot dan toe alleen maar gehoord dat ik het goed deed. Mijn eerste reactie was ongeloof. Ik was direct gekomen toen ze me nodig had en ik had alles gedaan wat ze me gevraagd had. Ik bedacht me dat ze waarschijnlijk wel erg ziek was en mij misschien had verwisseld met een andere verpleegkundige. Maar er was geen twijfel mogelijk. De mevrouw aan het einde van de gang was niet tevreden over mij.

Ik heb het haar nooit kunnen vragen, want toen ik na vrije dagen terug kwam op de afdeling was ze weg, maar toen ik er nog eens over nadacht wist ik ineens wat de mevrouw bedoeld had. Ik had mijn werk niet goed gedaan. Ik dacht dat mijn werk bestond uit het afwerken van protocollaire handelingen, zodat ik tijdens de overdracht tegen mijn collega’s kon zeggen dat ik veel werk had verricht. Ik had niet willen zien wat de vrouw in het bed werkelijk nodig had van mij. Ik had gewoon even moeten gaan zitten aan haar bed in plaats van weg te lopen van haar pijn en verdriet.
Het is niet zo dat deze ervaring me behoed heeft voor meer van dit soort inschattingsfouten. Het komt nog steeds voor dat ik bij een klacht, die aan mij gericht is, geloof dat het volkomen onterecht is. Maar ik denk nog regelmatig aan de vrouw aan het einde van de gang. Zij liet me ervaren dat je soms onbewust fouten maakt die je misschien niet aan te rekenen zijn door alleen maar te kijken naar protocollen, regeltjes en afspraken, maar waar je wel degelijk de ongeschreven regels van medemenselijkheid overschrijdt. Door bewust of onbewust niet te zien wat je, op grond van je kennis en ervaring, zou kunnen zien schiet je tekort. As mens en als professional. Dus als mijn eerste reactie enigszins is weggeëbd; dan weet ik dat het weer tijd is om bij mezelf te rade te gaan. Wat had ik anders kunnen doen?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *