De afgelopen week heb ik een ontdekking gedaan. Vanaf het moment dat ik in de zorg ging werken, probeerde ik een ideale werknemer te zijn. Ik kwam op tijd, deed wat er van me gevraagd werd en was altijd bereid om een collega te helpen. Ik ruilde diensten, volgde de voorgeschreven procedures en paste me aan als de situatie daar om vroeg.  In ruil daarvoor kreeg ik mooie beoordelingen, een opleidingsplaats bij een vervolgopleiding en een vast contract.

Ik ging er vanuit dat ik, door een goede werknemer te zijn, automatisch een goede verpleegkundige was. Iemand met hart voor de patiënten.  Maar ineens realiseerde ik me dat ik veel van mijn talent achterliet in de kleedkamer als ik geüniformeerd de afdeling opliep.

In plaats van de mens als middelpunt te nemen van mijn handelen, liet ik mijn werk vooral afhangen van dat wat ‘moest’. Regels die achteraf heel discutabel lijken, bepaalden in grote mate waar ik mijn tijd aan besteedde. Ik kapte gesprekken met patiënten af omdat  ik de prullenbakken nog moest legen. Ik luisterde niet naar de antwoorden van de plichtmatige vragen die ik stelde omdat ik alweer verder liep om gordijnen te openen, bedden op te maken en vaat te verzamelen. Ik maakte zieke mensen wakker om hun bloeddruk en temperatuur te meten en stelde geen vragen bij de opdrachten die de artsen voorschreven.

Pas na de nodige ervaring en na een aantal vervolgopleidingen begon ik wat prioriteiten te stellen, veranderde ik wel eens de volgorde van een procedure omdat dat prettiger was voor de patiënt of ging ik in onderhandeling met de arts als ik kon inschatten dat de voorgeschreven opdracht te veel overlast voor de patiënt zou veroorzaken.  Maar nog altijd bleef het heel belangrijk voor mij dat ik gewaardeerd werd door mijn collega’s. Ik bleef liever na werktijd om de prullenbakken alsnog te legen, dan dat ik aangaf dat mijn prioriteit dit keer lag bij het goede gesprek wat ik had met een patiënt. Ik offerde liever mijn koffiepauze op dan dat ik stelde dat het me niet lukte om de medicijnen voor tien uur toe te dienen omdat de patiënt relevante vragen had bij de werking van deze medicijnen.  Ik verontschuldigde me nederig als ik er niet aan toe was gekomen om de koffie klaar te zetten voor de volgende dienst omdat ik een discussie had gehad met een arts over de ingezette behandeling.

Samen met een collega heb ik ooit eens bij een pasgeboren kind gestaan. Het kind had een traumatische geboorte achter de rug waarin het in het vruchtwater had gepoept. Als gevolg daarvan had het ademhalingsproblemen. Met de kleverige poep in het haar, oren en oksels lag het aan de beademing. Het zag er zo onaangenaam uit, vooral ook omdat het kind zich uit alle macht leek te verzetten tegen de situatie. Tegen alle protocollen in hebben we een badje vol laten lopen en voorzichtig het kind, met beademingsslangen, uit de couveuse getild en in het warme water laten zakken. Het vuil kon losweken en ondertussen verschoonde een andere collega de couveuse. Binnen tien minuten lag het kind weer terug, de beademing kon worden afgebouwd en na een half uur konden we de beademingsapparatuur verwijderen omdat het kind zelf ademde.

Ik verwacht de nodige reacties op wat ik hier opschrijf. Over dat het toch van belang is dat je doet wat er van je verwacht wordt, dat je niet al het (vervelende) werk kunt overdragen op je collega’s en dat ik grote problemen had kunnen krijgen als de pasgeborene niet was opgeknapt na het illegale bad. Maar laten we het er maar eens over hebben. Wanneer dien je het belang van de mens die afhankelijk is van jouw zorg en wanneer dien je het belang van jezelf, je collega’s, de leidinggevende, de familie en de behandelend arts? Hoe handel je als de patient jouw moeder, broer of kind zou zijn? Zouden we niet veel vaker in discussie moeten gaan met elkaar als het gaat om het belang van de mens? Moeten we procedures, regels en voorschriften niet vaker ondergeschikt maken aan dát belang? Kunnen we ons talent gaan inzetten zodat we creatieve, innovatieve of best passende oplossingen gebruiken in ons werk?

Hier verder over praten? Graag! Neem even contact op, dan maken we een afspraak.

Leef je vandaag of ben je bezig met wat nog komen gaat?

Als je bezig bent met het maken van planningen, het (bij) stellen van doelen en het opstellen van to do lijstjes ben je voortdurend bezig met morgen, volgende week of het moment waarop betere tijden aanbreken. Vooral dat laatste is, in deze tijden van crisis, bepalend.

Zodra er weer geld is, start je een nieuw project. Zodra de economie weer aantrekt vul je de openstaande vacatures op. Zodra je weet waar je aan toe bent, ga je weer investeren in de medewerkers. Tot dan zie je reikhalzend uit naar tekenen die wijzen op verbeteringen in de koopkracht, vertrouwen in de economie en andere meevallers. Tot dan stel je de planning bij, pas je de doelen aan en verander je de acties.

Het is een verstandige manier van werken. Het is anticiperen op de omstandigheden. Je houdt rekening met de situatie waarin je verzeild bent geraakt. Je bereid je zo goed mogelijk voor op de onzekere toekomst.

Maar wat als je eens stil staat bij wat je allemaal al hebt bereikt? Wat als je nu blij bent met wat je hebt?  Wat als je begint met er op te vertrouwen dat je grootste dingen kunt bereiken met al het talent wat je in huis hebt?

Het vraagt een andere manier van kijken. Het vraagt een andere manier van denken en het vraagt bovenal een andere manier van werken. Het begint met een voornemen. Het voornemen om open te staan voor de mogelijkheden van nu. Dat is even wennen, maar het opent de deur naar ontelbare kansen. Er is geen betere manier om je voor te bereiden op de toekomst dan door in het hier en nu te leven.

Ik wens je een mooie dag! (en aarzel niet om te reageren als dit stukje reacties bij je oproept).

Vorige week ging er iets mis bij het posten van mijn blog. Traditiegetrouw publiceerde ik mijn tekst op dinsdagmorgen. ’s Avonds ontdekte ik dat mijn site lange tijd onbereikbaar was geweest. Inmiddels is’ Is je talent al bekend’ weer in de lucht. Maar met de automatische toezending van mijn blogs aan mijn abonnees kwam het echter deze week niet meer goed.

Geen ramp, want ik heb de afgelopen week veel geleerd over de doelstelling van mijn bedrijf. ‘Is je talent al bekend’ begon ik als blogsite. Ik schrijf graag en door mijn motivatieverhalen (zie Het Motivatieboek) kon ik uiteenlopende teksten delen. De verbazing over het verschil in motivatie en talent is een bron van inspiratie. Maar passen deze verhalen nog binnen de doelstelling van’ Is je talent al bekend?’

Mijn bedrijf draagt bij aan het bekend worden met talent. Ik help managers in de zorg om talent binnen hun eigen organisatie te ontdekken. Door gebruik te maken van het talent wat er is,  door het verder te ontwikkelen en effectief in te zetten. Je verhoogt  daarmee niet alleen de kwaliteit van zorg, je verhoogt ook de motivatie van de werkers in de zorg.

Volgens Petra Iuliano  http://iuliano.nl/ een aanrader voor iedere ondernemer!) is het van groot belang dat ik deze doelstelling verspreidt binnen mijn netwerk. Hoe bereik ik anders al mijn potentiële klanten? Ze raadde me aan om door te gaan met bloggen, maar wel gericht op wat ik met mijn bedrijf beoog. Ze stelde ook voor om wat weg te geven. Een e-book voor alle abonnees. Daar heb ik aan gewerkt.Het is een  talenttraining geworden voor iedereen die bekend wil worden met het talent wat er voorhanden is. Ik stuur je deze training toe in de hoop dat je er persoonlijk wat aan hebt, maar ik wil je ook vragen om deze training met anderen te delen.

Overal kan het ontdekken, ontwikkelen en inzetten van talent leiden tot verbetering. Maar vooral in de zorg wordt, door talent te benutten, het voor zoveel mensen beter. Voor de mensen die werkzaam zijn in de zorg en voor de mensen die afhankelijk zijn van zorg! Ik zou het enorm waarderen als je mijn bedrijf onder de aandacht wilt brengen, met andere woorden ‘maak mijn talent bekend!’

Training tien tips om talent te ontdekken

Gratis en speciaal bedoeld om te delen met iedereen die meer wil bereiken met het talent dat er al is!

Deze week las ik in een kop in de krant waaruit ik opmaakte dat zorgverzekeraars een recordwinst hadden gemaakt. Daar begrijp ik helemaal niets van. Zorgverzekeraars, dat zijn toch mensen die het geld waarmee wij ons willen verzekeren voor de nodige zorg, beheren? De nodige zorg die zo onder druk staat? Thuiszorghulpen worden gedwongen om genoegen te nemen met een (nog) lager uurloon omdat zij alleen nog maar mogen schoonmaken. De zorg voor ouderen in een instelling moet noodgedwongen door vrijwilligers of niet gekwalificeerde medewerkers worden gedaan om kosten te besparen. Na medische ingrepen moet het ziekenhuis steeds sneller verlaten worden om zorg betaalbaar te houden. Maar de verzekeraars boeken een recordwinst.

Als het om zorg gaat ben en blijf ik een idealist. Ik geloof in een solidair systeem waarin zorg verstrekt wordt aan hen die dat nodig hebben, door mensen die daar netjes voor betaald worden met geld wat we, als samenleving, bij elkaar brengen.

Dus hierbij mijn voorstel:

Beste zorgverzekeraars,

Fantastisch dat u zoveel winst heeft gemaakt door meer zorgpremies te heffen en minder uit te geven aan zorg. U heeft ongetwijfeld al het talent binnen uw organisatie ingezet om dit verbluffende resultaat te bereiken. Wat zou het mooi zijn als u dit succes wilt delen met de sector zorg! Met het delen van uw financiële winst maakt u het mogelijk dat zorgmanagers, directeuren en instellingsbesturen even afgeleid kunnen worden. Zij denken namelijk al jaren alleen aan bezuinigingen. Zij hebben bereikt dat u, als verzekeraar, minder uitgeeft aan zorg. Zij hebben echter ook bereikt dat de medewerkers in de zorg geconfronteerd worden met regels, protocollen en richtlijnen. Terwijl ook  in de sector zorg verbluffende resultaten mogelijk zijn als al het aanwezige talent ingezet wordt!

U zult zien dan uw winst de komende jaren moeiteloos gehandhaafd kan worden omdat verzekerden waar voor hun geld krijgen. Hun premie verzekert hen van kwalitatief goede zorg die ook nog betaalbaar is. Terwijl werkers in de zorg plezier houden in hun werk omdat ze doen waar ze goed in zijn en daarmee ook in hun eigen levensonderhoud kunnen voorzien.

Met groet,

Mieneke Vaas

Isjetalentalbekend.nl

Het gaat natuurlijk verschrikkelijk slecht met de wereld, ons land en met jou in het bijzonder. In plaats van de overwaarde op je huis,  praat je noodgedwongen over de restschuld. Je goede opleiding  is niet langer een garantie voor een goede baan. Je gezonde levensstijl  voorkomt niet dat je dure en onbetaalbare zorg nodig hebt. Je werk is onbevredigend en het lijkt wel alsof niemand een oplossing heeft voor de problemen waar je mee te maken hebt. Maar ik vraag me af of je met klagen en doemdenken dichter bij een oplossing komt. Zou het niet, alleen al voor je eigen plezier, beter zijn als je stopt met het analyseren van wat er allemaal mis gaat en mis kan gaan. Kun je jouw energie gebruiken voor wat je wél wilt? En je talenten inzetten zodat je jouw mogelijkheden vergroot? Ben je er klaar voor om positief te denken?

Mijn blog gaat vandaag over ‘positief denken’. Ik wil niets afdoen aan jouw verdriet, je verlies en het onrecht wat jou is aangedaan. Ik begrijp dat je het moeilijk hebt en dat je het nu en dan niet meer ziet zitten. Ik zie, net als jij, ook hoe oneerlijk het verdeeld is op de wereld. Ik vraag daarom ook niet van je om een roze bril op te zetten en vanaf nu alles vanaf de zonnige kant te bekijken. Maar denk even met me mee…

Jarenlang heb ik probleemgestuurd gewerkt. Ik kwam in actie als er zich een probleem voordeed. Ik ontwikkelde vaardigheden om het probleem op te sporen en op te lossen. Ik werd er zo goed in dat ik problemen vaak al bij voorbaat zag aankomen en bedacht manieren om ze te voorkomen. Dit werd echter minder gewaardeerd in een probleemgestuurde omgeving. Want als er geen problemen zijn; waar stuur je dan nog op?

Positief denken betekent dat je niet denkt in problemen. Je denkt aan wat je wilt bereiken. Je houdt je bezig met wie je wilt zijn, waar je wilt komen en welke weg je wilt gaan. Je stuurt niet op de problemen die je onderweg tegenkomt, maar op je einddoel. Je gaat niet langer uit van alles wat er mis kan gaan, maar je focust op succes.

Is dat je te makkelijk? In de praktijk is positief denken misschien wel het moeilijkste wat er is. Het kost veel energie om problemen los te laten en je te richten op de mogelijkheden. Het vraagt een totaal andere aanpak als je gaat leven met het doel voor ogen. Je gaat je tijd anders besteden, je reageert anders op je omgeving en gebruikt andere woorden om jezelf en anderen toe te spreken. Je zet je talent in omdat je daarmee dichter bij je doel komt.

Positief denken leidt tot een leven waarin meer mogelijk is, dan wat je voor mogelijk houdt.

Heb je vragen over positief denken of het inzetten van mijn talent? Reageer gerust!

P.S. De afgelopen week kreeg ik van een collega ondernemer een Positenna. http://www.positenna.com/fuel/index.php Voor positiviteit, passie, plezier, partnerschap en progressie. De antenne die je bijvoorbeeld op je raam kunt bevestigen helpt je om positief te denken en te focussen op succes.

Vorige week werd ik, naar aanleiding van de cirkel van invloed, doorverwezen naar het werk van Stephen Covey. Ik kocht ‘De zeven eigenschappen voor succes in je leven’. En ik begon te lezen. Covey weet direct de vinger op de zere plek te leggen. Reageer je vanuit je gevoel of vanuit je principe en daarmee proactief?

Volgens Covey houdt reactief in dat je afhankelijk bent van je omgeving, je stemming en het oordeel van een ander. Als iemand je een strobreed in de weg legt, wijzig je de koers. Je stopt zodra je twijfelt. Terwijl proactief betekent dat je handelt vanuit je principes. Je laat je niet beïnvloeden door je humeur of het humeur van een ander. Je laat je niet uit het veld slaan als het tegenzit. Je gaat door omdat je gelooft in dat wat je doet. Je hebt een doel voor ogen en dat doel is bepalend voor je acties.

Als je reactief bent dan denk je dat alles je overkomt. Je kunt er niets aan doen. Zo gaat het nu eenmaal. Je denkt dat het beter gaat als anderen je tegemoet komen. Maar als je proactief bent dan voel je je verantwoordelijk voor je leven. Je ziet mogelijkheden en je beseft je altijd dat je kunt kiezen.

Als je, net als ik, vast van plan bent om van je bedrijf een succes te maken dan is het van belang stil te staan je principes. Wat vind je belangrijk? Wat wil je bereiken? De antwoorden van deze vragen zijn de basis van je leven, volgens Covey. Ik geloof hem.

Met ‘ Is je talent al bekend’ zet ik zorginstellingen aan om proactief te zijn. Ik daag mensen in de zorg uit om kennis te maken met het aanwezig talent. Dus geef bekendheid aan dat waar je goed in bent. Ontwikkel talent en zet het in om dat wat je belangrijk vindt vorm te geven. Kijk niet naar alles wat je beperkt, maar zie kansen! Moeilijk?

Ja, dat is het. Reageren vanuit je gevoel lost vaak niets op, maar je hoeft er niet bij na te denken. Je kunt gewoon doen, wat je altijd doet. Proactief reageren vraagt om een verandering. Je staat stil bij je doel en je bedenkt nieuwe wegen om er te komen. Je neemt je verantwoordelijkheid. In de zorg is dat een grote verantwoordelijkheid. Maar zorg kan alleen maar beter en goedkoper worden als iedereen zich verantwoordelijk voelt om talent in te zetten.

Opvallend vaak hoor je een zelfde boodschap twee keer, vlak na elkaar. Afgelopen week was deze boodschap bij mij; de cirkel van invloed. Vrijdagmorgen sprak ik met Laura Passet van http://krachtvanuwkind.nl/ . Zij begon. Nadat ik verteld had over de frustratie die kan oplopen als een gesprek anders loopt dan van te voren gepland.

Ze tekende een grote cirkel op papier met een kleine cirkel in het midden.  De buitenste cirkel stond voor alles waar je geen invloed op hebt. Het weer bijvoorbeeld. Of het humeur van een ander, de vertrektijden van de trein of de motieven van gespreksgenoten.  De binnenste cirkel stond voor de invloed die je wel hebt. Wat je aantrekt als het vriest, bijvoorbeeld. Of hoe je reageert als de ander boos, verdrietig of kritisch is. Je kunt rekening houden met de vertrektijden van de trein en je kunt vragen naar de motieven van anderen. Of je antwoord krijgt? Dat valt dan weer buiten je invloed.

Zaterdag las ik een column van Ben Tichelaar in de NRC. Hierin beschreef hij toevallig (?) hoe zijn leven bepaald werd door dingen waar hij geen of weinig invloed op had.  Tijdens het lezen bedacht ik dat ik eigenlijk begonnen was met het thema invloed. Dinsdag volgde ik een training bij Petra Iuliano http://iuliano.nl/  toen het onderwerp ‘motivatie’ aan de orde kwam. Ik leerde, door het schrijven van Het Motivatieboek,  dat mensen die iets absoluut niet willen, niet gemotiveerd kunnen worden.  Ik deelde deze kennis met mijn trainingsgenoten.

Kennis over de cirkel van invloed maakt het leven niet altijd makkelijker. Weten dat je over een aantal essentiële zaken niets te zeggen hebt; is niet leuk. Het blijft frustrerend als je andere mensen er niet toe kan aanzetten om dingen op een andere manier te doen. Maar het helpt ook; te weten dat  niet alles afhangt van de manier waarop jij te werk gaat. Het is soms een opluchting dat het niet jouw schuld is als mensen kiezen om alles bij het oude te laten. En, ook niet onbelangrijk, kennis over invloed, kan je invloed vergroten.

Laura liet me zien hoe ik, vanuit de binnenste cirkel, effectiever invloed kan uitoefenen. Gebruik makend van de dingen waar ik wel invloed op heb kan ik meer bereiken. Een trainingsgenoot zei het anders; ‘Zeg niet tegen een potentiële opdrachtgever dat je zijn probleem gaat oplossen, maar stel de juiste vragen zodat hij inziet dat hij een probleem heeft….’

.

Wie zijn billen brandt, moet op de blaren zitten. Dit gezegde is een logische gevolgtrekking. Het valt onder dezelfde categorie als ‘wie mooi wil zijn, moet pijn lijden’. Als je iets doms doet of iets wilt bereiken, dan heeft dat gevolgen of vraagt dat een zekere inspanning. Minder leuk; maar dat had je van te voren kunnen weten.

Hoewel deze gezegden nog altijd een kern van waarheid bezitten passen ze, wat mij betreft, niet meer in de huidige tijd. Het is zoveel meer mogelijk als we er vandaag nog mee ophouden om bij alles en iedereen oorzaak en gevolg te koppelen. Want laten we eerlijk zijn; er is lang niet altijd verband. Kinderen worden geboren met een afwijking, ontwikkelen een stoornis, mensen worden ziek of krijgen last van fobieën. Ouderen worden minder mobiel en worden soms vergeetachtig. Het kan, maar het is vaak niet te voorspellen wie getroffen wordt en waarom.

Misschien vinden we het prettig om iemand of iets de schuld te geven. Heeft hij zijn billen verbrand? Dan had hij niet zo dicht tegen de kachel moeten gaan staan! Lekken de siliconen uit de borstprothese? Tja, wie mooi wil zijn… Zodra we ergens de schuld kunnen neerleggen, kunnen we weer verder. Van ons wordt verder niets verwacht. Heel vervelend dat het haar is overkomen, maar dan had ze maar andere keuzes moeten maken in haar leven. Vreselijk dat hij geconfronteerd wordt met deze aandoening, maar hij is ook wel stronteigenwijs. We leven even mee, maar daar houdt het dan mee op.

In verpleeghuizen wonen mensen die niet of nauwelijks buiten komen, die volledig afhankelijk zijn van anderen, die moeten wachten tot er iemand tijd heeft om hen drinken te geven, zij kunnen zich niet of heel moeilijk kunnen uiten. En wij, als samenleving, vinden dat deze mensen met gemiddeld vijftig minuten zorg per dag toekunnen.

Er zijn kinderen in Nederland die geen passend onderwijs krijgen omdat zij teveel afwijken van het gemiddelde. Hun gedrag is storend, hun intelligentie te hoog of te laag, hun veiligheid kan niet gewaarborgd worden, de hulp die zij nodig hebben is niet aanwezig. En wij, als samenleving, willen openbare cito uitslagen zodat we scholen op kwaliteit (?) kunnen screenen.

Er zijn chronisch zieken die niet meer in staat zijn om te werken (- op de manier waarop de gemiddelde werknemer kan werken), zij zitten noodgedwongen thuis en lezen in de krant dat er nog meer bezuinigd gaat worden op hun uitkering. Er is steeds minder geld om de aanpassingen en de zorg die zij nodig hebben om zelfstandig te blijven te bekostigen. En wij, als samenleving, spreken er schande van en we boeken onze vakantie.

Maar wat als het mij overkomt? Wat als jij ziek wordt? Wat als we niemand de schuld kunnen geven? Wat als we, als samenleving, verantwoordelijk zijn voor elkaar? Welke mogelijkheden zijn er dan om  passende zorg te organiseren? Hoe kan jij jouw talent inzetten zodat we weer trots worden op de gezondheidszorg?

Kijk naar Let’s take care

De zorg voor kwetsbare mensen in onze samenleving is onze verantwoordelijkheid. Klinkt dat een beetje ongemakkelijk? Dat is ook de bedoeling. De gezondheidszorg kan blijkbaar niet van binnenuit komen met passende oplossingen. Van ons wordt een bijdrage gevraagd.

In korte tijd hoorde ik drie keer dat er een nieuwe tijd is aangebroken.

Eerst zag ik het filmpje over Sir Ken Rogers http://www.youtube.com/watch?v=zDZFcDGpL4U . Hierin wordt uitgelegd waarom het huidige onderwijs faalt; het is nog steeds gebaseerd op normen en waarden die we kennen vanuit de industrialisatie. We leven inmiddels in een nieuw tijdperk en het is hoog tijd dat we het onderwijs aanpassen aan wat nu en in de nabije toekomst nodig is aan kennis en vaardigheden.

Daarna zag ik een filmpje waarin Herman Wijffels tijdens Lowlands uitlegt dat het over is met de liniaire economie http://www.youtube.com/watch?v=YE8u_5Kab3Y  De heer Wijffels geeft aan dat het liniaire denken ons ver heeft gebracht. Groei is belangrijk geweest, maar de tijd is nu rijp voor een circulaire economie. Een manier van leven waarin duurzaamheid de leidraad is.

Tot slot hoorde ik het iemand zeggen tijdens een inspirerende lunch. Het tijdperk van de waterman (the age of aquarius) is aangebroken. Of we nu willen of niet. De stand van de planeten zorgt voor een andere trilling in onze atmosfeer. Onze kinderen zijn daar, van nature, op voorbereid maar voor menig volwassene komt het neer op ‘overgave’.  Er is steeds minder verband tussen hard werken en succes hebben of tussen een druk sociaal leven en gelukkig zijn. Een hoge opleiding staat niet meer garant voor een goede baan en de auto is niet langer een statussymbool. Ons geluk hangt meer dan ooit af van de manier waarop we de veranderingen om ons heen kunnen inpassen.

Eerlijk gezegd kan het mij niet snel genoeg gaan. Kom maar op met die zogenaamde nieuwe tijd! Gretig lees ik over nieuwe initiatieven waar diensten geruild, auto’s gedeeld en mensen uitgedaagd worden. Reikhalzend kijk ik uit naar scholen waar de ontwikkeling van het kind op de eerste plaats staat en waar verschillen worden toegejuicht. Ik juich het toe als bedrijven grondstoffen hergebruiken,  zelfvoorzienend zijn als het gaat energie en het talent van hun medewerkers ontwikkelen en inzetten.  En ik kan niet wachten tot de nieuwe tijd ook in de zorg aanbreekt. Het wordt hoog tijd dat  het bieden van zorg weer centraal staat, door gemotiveerde en gewaardeerde medewerkers. We kunnen er voor zorgen dat de zorg voor zieke, jonge, oudere en kwetsbare mensen op een manier georganiseerd wordt dat we er met elkaar weer trots op kunnen zijn! We hebben de nieuwe tijd hard nodig om creatieve, eenvoudige en voor de hand liggende oplossingen te bedenken voor de knelpunten die de ‘oude’ tijd heeft opgeleverd.  We hebben originele denkers nodig  en praktische mensen die aan de slag gaan met zorg. Ik ben er klaar voor….

Toen ik in Amsterdam woonde, had ik een benedenbuurvrouw die er een gewoonte van had gemaakt om van alles te bewaren. Toen er  iets van een hoger balkon op haar balkon was gevallen duurde het dagen voor ze het gevallene terug kon geven. Er stonden stapels kranten, tot aan het plafond, ze had zich echt een weg moeten banen naar haar balkondeuren. Ik kwam haar zelden tegen, maar ze zorgde duidelijk niet goed voor zichzelf. Ze had het blijkbaar te druk met verzamelen. Eens in de zoveel tijd kwam er iemand van maatschappelijk werk die een poging deed om de mevrouw te helpen. Het ongedierte werd bestreden en er werd weer een beetje ruimte in haar appartement gemaakt. Maar in korte tijd werd deze ruimte weer vol gezet met kranten, verpakkingsmateriaal en andere voorwerpen waar de buurvrouw aan had weten te komen.

Ik kende haar verhaal niet. Ik heb  weleens gehoord dat haar man was overleden, alsmede één van haar kinderen. Met haar overgebleven zoon had ze een slechte band. Door de jaren heen had zij zich steeds meer afgezonderd. Er waren geen familieleden of vrienden meer die haar bezochten. Voor de andere bewoners van het trappenhuis was ze een vriendelijke, maar excentrieke buurvrouw die nooit om een praatje verlegen zat, nooit om hulp vroeg maar heel beleefd groette als je haar toevallig tegenkwam.

Na een aantal jaar verhuisde ik naar een appartement verderop in de straat. Ik hoorde dat ze gevallen was en na een aantal dagen gevonden was door een hulpverlener. Ze moest opgenomen worden in het ziekenhuis en er werd besloten dat zij niet meer naar huis kon terugkeren. Met man en macht moest er gewerkt worden om haar huis leeg te halen. Ik weet het niet precies maar het zou me niet verbazen als de buurvrouw kort na haar ziekenhuisopname zou zijn overleden.

Als je een artikel in de krant lees van mensen die soms dagenlang gewond of dood in hun huis liggen dan ben je geneigd om te denken dat we als gemeenschap slecht op elkaar letten. In de ideale wereld zou het toch normaal moeten zijn om elkaar te helpen? Met elkaar zouden we toch moeten voorkomen dat mensen eenzaam zijn en zichzelf verwaarlozen?

Ik denk dat het moeilijker ligt. Er zijn mensen die een kluizenaarsbestaan verkiezen. Als omgeving kunnen we dat vervelend vinden, maar moeten we daar (met enige dwang?) verandering in aanbrengen? Had ik mijn buurvrouw een dienst bewezen als ik haar huis binnen was gedrongen en systematisch haar verzameling had weggegooid? Was het een goede daad geweest als ik haar koelkast had gevuld met verse producten en soep voor haar had gekookt? Zou ze blij zijn geweest als ik een paar keer per week voor de deur had gestaan met een vuilniszak om haar nieuwe aanwinsten weer af te nemen? Eerlijk gezegd heb ik deze acties nooit overwogen. En dat had niets te maken met onverschilligheid of tijdgebrek, maar met een soort respect. Het leek mij vreselijk om ingesloten te zijn met zoveel troep, maar mijn buurvrouw koos er voor.

Ik zou me kunnen voorstellen dat je soms in een positie bent om een einde te maken aan het zelfbeschikkingsrecht van mensen. Soms moet iemand gedwongen worden om iets te doen waar hij of zij niet voor kiest. Maar het komt veel vaker voor dat mensen beter geholpen zijn met een omgeving die respect toont. Buren die hulp aanbieden maar niet de verantwoordelijkheid van de ander overnemen. Familie die hun liefde uiten door onvoorwaardelijk van de ander te houden, ook al doet deze dingen waar je zelf niet voor zou kiezen. Vrijwilligers die alleen daadkracht tonen als dat uitdrukkelijk gevraagd wordt door de persoon in kwestie.

We kunnen andermans problemen niet wegtoveren. We kunnen ze alleen helpen zoeken naar een oplossing die voor hen passend is.