Als we vaak in de zon zitten, hebben we meer kans op het krijgen van huidkanker.

Als we te veel eten en te weinig bewegen dan is de kans groot dat we te zwaar worden/ zijn.

Als we  heel stressvol leven, dan is er een grote kans dat we een burn-out oplopen.

Als we roken, dan hebben we meer kans om een ziekte als longkanker op te lopen.

Als we in deze tijd nog met het openbaar vervoer reizen… of met meer dan 1 ander afspreken… of de 1,5 meter afstand niet in acht nemen… of onze handen niet vaak genoeg wassen… of niet niezen in onze elleboog… of zonder duidelijke reden de straat op gaan…

Tja, wat dan?

We gaan er, gemakshalve, vanuit dat als we gezond willen blijven, er duidelijke richtlijnen zijn die we in acht moeten nemen. Soms iets doen. Soms iets nalaten.

Het kan zwaar vallen om te doen of te laten. Omdat ons leven niet altijd loopt zoals we willen. Omdat er soms gekozen moet worden uit twee kwaden. Omdat we nu eenmaal niet allemaal hetzelfde zijn. Omdat we andere dingen denken, andere dingen voelen en onze behoeften ook niet altijd vergelijkbaar zijn.

 En daarbij bestaat er altijd de kans dat we ondanks alles wat we doen of laten toch ziek worden.  

……

En daarbij bestaat er altijd de kans dat we ondanks alles wat we doen of laten toch ziek worden.

Hoe graag we ook zouden willen; we hebben niet alles onder controle. Soms lijkt het wel even zo, maar dat is maar schijn. We kunnen risico’s vermijden, maar er zijn geen garanties voor de toekomst. Het is eerder geluk hebben als we gezond blijven, dan dat het een logisch gevolg is van dingen die we doen of laten.  

Het past ons dus om onze meningen, onze oordelen, onze betweterigheid, ons egoïsme, onze hoogmoed los te laten. Het  helpt niet om elkaar, of onszelf de schuld te geven.

We leven op dit moment letterlijk geïsoleerd van elkaar. Maar in figuurlijke zin mogen we elkaar, juist nu, niet loslaten.  Ziek of gezond, oud of jong, links of rechts, stad of platteland, vitaal beroep of zzp-er. We hebben geluk. Of pech.