Geplaatst op Geef een reactie

Goedbedoelde raad

‘Hoe weet je nu of hij genoeg heeft gehad?’ vroeg mijn schoonmoeder toen mijn eerstgeborene na de borstvoeding onrustig bleef. Zelf had ze haar kinderen de fles gegeven. Precies de voorgeschreven hoeveelheid, in de juiste verhouding en op de aangegeven tijdstippen. En haar kinderen vielen na hun voeding altijd in een diepe slaap.

Het was vast goedbedoeld. Maar ik had er niets aan. Sterker nog, het maakte me nog meer onzeker.

Zo gaat het vaak. Terloops merk je op dat je ergens last van hebt en een ander komt met een eigen ervaring. Soms is het best fijn om te horen dat je niet de enige bent, maar meestal zit je niet te wachten op de wijze waarop anderen het probleem opgelost hebben. Jouw probleem vraagt om een eigen oplossing. Of beter; je zou er meer aan hebben als de ander je gewoon even aan hoort en verder commentaar achterwege laat. Juist op de momenten dat je je onzeker voelt, wil je van anderen horen dat het wel goedkomt, dat je op de goede weg zit of dat het ook moeilijk is.

Zelf sta ik ook te vaak klaar met goedbedoelde adviezen. Ik heb een mening en te pas en te onpas laat ik dat horen. Onder het mom van belangstelling en zorg, bemoei ik me met dingen die me niet aangaan

‘Wie ben jij, om in te grijpen in het leerproces van de ander?’, dat vroeg een wijze buurman mij eens. Ik stond weer eens op het punt om in actie te komen, maar ik liet de woorden in me omgaan.

De ander de gelegenheid geven om op eigen kracht iets te overwinnen.

De ander de kans geven om eigen fouten te maken.

Het besef hebben dat ik niet de aangewezen persoon ben om de ander te helpen, simpelweg omdat ik ook niet weet wat het beste is.

Het besef hebben dat ik niet in actie kom omdat ik werkelijk begaan ben met de ander, maar dat ik iets wil doen om mijn eigen gevoel van onbehagen tegen te gaan.

Die keer greep ik dus niet in, dankzij de buurman. Het heeft me niet belet om nog regelmatig te strooien met advies. Soms pakt dat goed uit. Dan kan ik, door even met een ander mee te denken, helpen om tot een nieuw inzicht te komen. Dan kan ik door een ervaring te delen, een ander geruststellen. Dan kan ik, door iets uit te leggen, een ander leren hoe iets sneller of beter kan.

Maar het blijft lastig. Onbedoeld kan ik de situatie voor een ander slechter maken. Door de verkeerde vragen te stellen, door met slechte voorbeelden te komen, door oplossingen te benoemen die de ander helemaal niet wil horen of door niet te luisteren naar wat er echt gezegd wordt.

Steeds opnieuw neem ik me voor om terughoudend te zijn als het gaat om goede raad. Dus het trainingsmateriaal dat ik tot nu toe ontwikkeld heb voor zieke zorgprofessionals, ga ik nog maar eens doornemen. Alle goede raad eruit en (nog) meer aandacht voor het vertrouwen in eigen kunnen, (nog) meer aandacht voor de signalen van  het eigen lijf en (nog) meer aandacht voor het nut van leren van je eigen fouten. Want uiteindelijk is iedereen beter af als er ruimte is voor eigenheid.

Geplaatst op Geef een reactie

Kennis en ervaring

Vol bewondering keek ik naar mijn ervaren collega. Wat zij kon, dat moest ik nog allemaal leren.

Tot ik geleerd om sondes in te brengen, medicatie toe te dienen en infuuspompen in te stellen.

Toen keek ik vol bewondering naar mijn collega met nog meer ervaring. Wat hij kon, dat moest ik nog allemaal leren.

Tot ik arterielijnen in elkaar kon zetten, beademingsapparatuur kon instellen en bloed kon afnemen.

Toen keek ik vol bewondering naar collega’s die hun kennis en ervaring toepasten tijdens het werk. Dat ze soms iets juist niet, andere keren dat juist wel deden. Wat zij konden, dat moest ik nog allemaal leren.

Tot ik er achter kwam dat het nooit ophoudt. Dat er altijd nieuwe kennis voorhanden is. Dat je steeds nieuwe ervaringen op doet.

Het is niet je kennis en ervaring waarmee je een goede zorg professional wordt, het is je instelling om steeds nieuwe kennis en ervaring op te willen doen.

Geplaatst op Geef een reactie

Het snijvlak tussen dood en leven

Hij was net terug uit het ziekenhuis.

Zijn hart.

Na het eten ging hij nog even een blokje om.

In de gang voelde hij zich niet goed.

Met zijn vrouw aan de ene kant

en ik aan de andere kwamen we in de kamer.

Daar zakte hij neer.

En ik bleef bij hem, terwijl het alarmnummer werd gebeld.

Ik stelde hem gerust, dat het allemaal wel goed zou komen.

Hij was dood toen de ambulance arriveerde.

Niets meer aan te doen.

Ik was net een paar maanden in opleiding om zorg professional te worden. Hoe kon ik weten dat het niet meer goed zou komen?

Tot ik terug kon kijken op jarenlange ervaring en diverse zorg gerelateerde opleidingen. Toen wist ik nog steeds niet wanneer het wel of wanneer het niet meer goed zou komen.

Hoe meer ik wist, hoe meer te weten kwam wat ik nog niet wist.

Misschien had ik hartmassage moeten toepassen, misschien had ik hem moeten ontraden om na het eten nog een wandeling te maken maar het kwam niet in me op.

Ik kon alleen maar denken; Hou hem vast, zorg dat hij weet dat hij niet alleen is.

Met de kennis en ervaring die ik toen had en nu heb, geloof ik dat ik het goede heb gedaan.

Geplaatst op Geef een reactie

Zorg professional

Het werd haar echt te veel.

Bijna ongemerkt waren er steeds meer taken op haar bordje terecht gekomen.

Ze had ze laatst eens zitten tellen.

Geen wonder dat ze zo moe was.

Dat ze nergens meer zin in had.

Ze was naar de leiding gestapt.

Aangeven dat de taken anders verdeeld moesten worden.

Dat het haar echt te veel werd.

De leiding zou het meenemen.

Oppakken.

Binnen twee weken.

Maar er gebeurde niets.

Ook niet na twee weken.

Ze sprak de leiding er op aan.

Ze kreeg de volgende reactie;‘ Ze liep toch nog steeds vrolijk over de gang? Ze deed toch nog steeds al haar werk?’

De inschatting van de leiding was; ‘dat het allemaal wel mee viel- dat het niet zo’n vaart zou lopen’.

En zij maar denken dat ze zich professioneel had opgesteld.

Geplaatst op Geef een reactie

Zorg ervaren

Het waren twee telefoontjes, of eigenlijk drie.

En een ritje naar het ziekenhuis waar ik, ooit,  mijn opleiding volgde.

Het was een dag die gewoon voorbij ging,

toch ik wist dat het nooit meer hetzelfde zou zijn.

Meer dan vier jaar geleden en ik weet

nog welke kleren ik droeg;

welke route ik liep, de dag daarna.

Ik had zo vaak op het snijvlak tussen dood en leven gestaan,

Maar toen was ik zorg professional;

gewapend in mijn uniform,

in functie,

ik kon mij verschuilen achter belangwekkende taken.

Nu als zus, dochter en moeder

stond ik met lege handen.

De dag ging gewoon voorbij.

Het verdriet ging door.

‘Je zou eens moeten voelen, wat ik voel!’ beet een patiënt mij toe, nadat ik hem had aangespoord om uit bed te gaan. Ik dacht nog; dat zou effe lekker zijn- als ik alle pijn zou moeten voelen die de mensen die ik verpleegde zelf zou moeten voelen… dan zou ik mijn werk niet meer kunnen doen.

Zodra je een ervaring hebt als patiënt of als naast familielid van een patiënt blijkt het inderdaad een stuk lastiger om je nog veilig te voelen in je uniform. Laat staan dat je je nog kunt verbergen achter infuuspompen, katheter zakken of rapportages. In één klap overzie je wat er is. Meer dan je lief is.

Ga maar even bij de pakken neer zitten. Laat de boel, de boel. Ik hoop dat je, als het jouw tijd is, het werk wilt verrichten dat nodig is. De zware arbeid die de beproevingen die je hebt doorstaan, omzet naar waardevolle kennis en ervaring  als zorg professional. Maar vooral als mens.

liefs, Mieneke